AKPG.bielsko.pl

Do Goleszowa dojechaliśmy busem zorganizowanym przez Franka i – wbrew wcześniejszym oczekiwaniom – ledwo się do niego zmieściliśmy, bo na wycieczkę wybrało się nas w końcu dość sporo. Po Goleszowie oprowadzały nas Magda i jej koleżanka Ola – rodowite goleszowianki. Najpierw poszliśmy na drugie śniadanie do olbrzymiego gospodarstwa rodziny Magdy. Byliśmy pod wrażeniem doskonale zorganizowanego, zmechanizowanego i skomputeryzowanego chowu bydła mlecznego. Fotografowaliśmy śliczne źrebaki i cielaki, z których niektóre mieszkają sobie w… plastikowych budkach. Pod nogami przebiegały nam koty i psy. Wszystkim smakowały drożdżówki z kiełbasą i rurki z kremem – wszystkie własnej roboty Magdy.

Magda i Ola zaprowadziły nas nad jezioro Ton, które powstało przez zalanie terenu dawnego kamieniołomu. Zbiornik ten jest bardzo głęboki. Krążą opowieści, że na jego dnie znajdują się pozostałe w kamieniołomie maszyny oraz… mały fiat. Po chwili wspięliśmy się na położoną blisko jeziora skocznię narciarską, na której odbywają się treningi i zawody, mimo że nie jest ona w najlepszym stanie technicznym. Mieliśmy stąd widok na Goleszów i na górę Chełm, na której kiedyś działała szkółka lotnicza. Powędrowaliśmy zboczami Jasieniowej, skąd mogliśmy oglądać Bucze, Górkę, Zebrzydkę, Łazek, Czupel, Lipowski Groń i Równicę. Skierowaliśmy się ku Tułowi. Po drodze zatrzymaliśmy się, żeby obejrzeć panoramę na Równicę i położone bliżej niższe wzniesienia: Jelenicę, Malcową i Grodzisko. Po stronie czeskiej ukazywały się Wielki i Mały Jaworowy oraz Ropica.
Schronisko na Tule było jeszcze niestety zamknięte. Posililiśmy się więc przy stołach pod zadaszeniem obok schroniska. Zostało ono wybudowane w latach 1930-31 jako prywatny budynek należący do cieszyńskiego kupca Krischa. W czasie II wojny światowej było miejscem zgromadzeń młodzieży z Hitlerjugend. Po wojnie zostało przekazane oddziałowi PTT w Cieszynie, a w 1973 r. stało się schroniskiem PTTK. Na zboczach Tułu znajdują się dwa rezerwaty – „Zadni Gaj” oraz „Tuł”. W tym pierwszym rosną okazy cisów, a w drugim – storczyki. Mieliśmy więc okazję przyjrzeć się tym chronionym roślinom.
W drodze na Małą Czantorię zeszliśmy na czerwony szlak prowadzący do pomnika upamiętniającego partyzantów, którzy zginęli w tych okolicach w nierównej walce z hitlerowcami w 1943 r. Wprawdzie grupka, która zaufała Frankowi, doszła tu nie tak od razu, bowiem zboczyła niechcący ze szlaku. Ale koniec końców spotkaliśmy się przy pomniku.
Czarnym szlakiem doszliśmy, chwilami w bardzo nieprzyjemnym deszczu, na Wielką Czantorię. Schronisko na Czantorii zostało wybudowane w 1904 r. przez Beskiden-Verein. Nazwano je schroniskiem im. arcyksiężnej Izabeli (żony arcyksięcia Fryderyka Habsburga). Po I wojnie światowej, kiedy wytyczono granicę między Polską a Czechosłowacją, znalazło się ono po stronie czeschosłowackiej, kilkanaście metrów od granicy. Schronisko nie urzekło nas jednak ani swoją architekturą, ani otoczeniem, ani atmosferą wewnątrz, ani też zwyczajem „pozwolenia” na skorzystanie z toalety i spożycie własnego prowiantu pod warunkiem zakupienia czegoś w bufecie.
W drodze przez Soszów Mały na Soszów Wielki zatrzymywaliśmy się na kolejne panoramki. Cały czas towarzyszyły nam Lipowski Groń, Równica, Beskidek, Przełęcz Beskidek i Orłowa oraz Trzy Kopce, bliżej Kozińce, a na dalszych planach Horzelica i Stary Groń, Kotarz i Beskid Węgierski, a także Kimczok i Magura.
Kolejny odpoczynek zrobiliśmy w schronisku na Soszowie, które wybudował w 1932 r. Paweł Polok. Prowadziła je później jego córka Anna, wraz z mężem, Janem Gajdzicą. W czasie II wojny światowej Gajdzica został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Udało mu się z nich powrócić, ale w 1944 r. powołano go do armii niemieckiej. Stąd również udało mu się zdezerterować. Tym razem ukrywał się w domu już do końca wojny. Od 1947 r. schronisko było stacją turystyczną PTT w Cieszynie. Na Soszowie odłączyły się od nas Magda i Ola.
Przez Cieślar doszliśmy wreszcie, po dość stromym podejściu, na Stożek Wielki. Zdążyliśmy tuż przed zapadnięciem zmroku. Głównym inicjatorem budowy schroniska na Stożku był dr Jan Galicz. Obiekt otwarto w 1922 r. W czasie II wojny światowej schronisko dostało się w ręce Niemców. Prawie stale przebywały tu obozy Hitlerjugend. Po wojnie stało się schroniskiem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Beskid Śląski” w Cieszynie, a później PTTK. Dziś, po modernizacjach, posiada przestronną świetlicę, z której widać piękną panoramę Beskidów. Po wspólnej kolacji obchodziliśmy trzydzieste urodziny Artura. Odśpiewaliśmy mu „Hań nad reglami”, wypiliśmy jego zdrowie i po świętowaniu dość szybko położyliśmy się spać. Po pierwsze byliśmy po długim marszu dość zmęczeni, a po drugie ta noc miała być krótsza niestety o całą godzinę z powodu zmiany czasu na letni.

DZIEŃ DRUGI

Po pobudce przygotowaliśmy i zjedliśmy śniadanie w pokoju, bo jadalnia była jeszcze zamknięta. Spakowaliśmy się, zrobiliśmy przed schroniskiem zbiorowe fotki i zaczęliśmy schodzić do Wisły najpierw żółtym, a potem niebieskim szlakiem. Przechodziliśmy przez Kobylą, na której znajduje się najwyższa wychodnia skalna w Beskidzie Śląskim. Jest to doskonałe miejsce do uprawiania wspinaczki skałkowej. Są tu odchylenia od pionu, na których można wspinać się lub zjeżdżać w pełnym „lufcie”. Skałka znajduje się obecnie na terenie prywatnym i korzystanie z niej powinno się uzgodnić najpierw z właścicielem. Ze skałki roztaczała się piękna panorama. Po lewej stronie mieliśmy Wielką Czantorię z górującą na niej wieżą widokową i Polanę Stokłosica z masztem przekaźnika przy górnej stacji wyciągu krzesełkowego na Czantorię. Przed nami rozciągała się Równica z odchodzącymi od niej w prawo Beskidkiem, Przełęczą Beskidek, Orłową, Świniorką, Zakrzoskiem i Trzema Kopcami. Po sporach przyznaliśmy Frankowi rację, że najbliższa górka to nie Palenica, lecz Bukowa, a za nią dopiero położone są dolina Dobki, majacząca Palenica i dolina Jaszowca. Na dalszych planach wyróżniliśmy Horzelicę i Stary Groń, Kotarz i Beskid Węgierski oraz Skrzyczne, a w głębi Wielką Raczę i białe szczyty Małej Fatry.
Po zejściu do Wisły odpoczęliśmy pod kawiarnią „U Janeczki” i rozstaliśmy się z Michałem i Kasią. Odwiedziliśmy cmentarz ewangelicki, na którym pochowani są Bogumił Hoff – odkrywca i popularyzator Wisły jako miejscowości turystyczno-wypoczynkowej oraz Stanisław Hadyna – kompozytor, literat i założyciel Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Przekroczyliśmy rzekę Wisłę i zielonym szlakiem, wzdłuż potoku Gościejówka, udaliśmy się na Trzy Kopce. Po połączeniu się rozciągniętej nieco grupy zrobiliśmy panoramkę ze Smrekowca. Za nami górował pobliski Czupel. Poniżej rozciągało się pasmo z trzema Cienkowami: Niżnim, Postrzednim i Wysznim. Od lewej widzieliśmy Malinów, Malinowską Skałę, Zielony Kopiec, Magurkę Wiślańską, Siodło nad Roztocznym, Baranią Górę, Przysłop, Karolówkę i Stecówkę.
Zadowoleni z pięknej, słonecznej pogody, powędrowaliśmy na przełaj na Grabową, a później czerwonym szlakiem na Kotarz. Stąd Halinka opisała nam panoramę na znaną jej doskonale okolicę. Mieliśmy przed sobą Skrzyczne, Małe Skrzyczne, Kopę Skrzyczeńską, Malinowską Skałę, Halę Skrzyczeńską i Pośredni oraz trasy narciarskie na Golgocie i Julianach. Halinka poszła w swoją stronę, i dobrze zrobiła, bo my wpakowaliśmy się w błoto po kostki i trudne do pokonania tereny po wyrębie lasu. W końcu dobrnęliśmy jednak do Szczyrku, gdzie na naszych oczach odjechał nam z oddalonego o 200-300 metrów przystanku autobus do Bielska. Nie przejęliśmy się tym jednak zbytnio i Franek szybko zdecydował, że idziemy odwiedzić Kasię, która wynajmuje turystom chatę w Szczyrku. Poznaliśmy tam jedną z sióstr Kasi i Jadzi – Basię, wypiliśmy herbatę, zjedliśmy ciastka i poszliśmy łapać busa do Bielska.